Zomer-schrijfuitdaging
26/09/2025
Wie ben jij als het erop aankomt?
Dat was de vraag die centraal stond in onze zomer-schrijfuitdaging…
Elke dag maken we keuzes. Van alledaagse twijfels tot levensbepalende besluiten. Maar wanneer je onder druk móét kiezen, toont zich je ware aard. Dan wordt zichtbaar wie je bent en wat je bereid bent te riskeren.
Dat inzicht stond centraal in de Commencement Speech van arts/schrijver Abraham Verghese aan Harvard. (Zie video).
Daar hebben we ons door laten inspireren…
En wat kwamen er mooie verhalen binnen! Bijna allemaal op het scherpst van de snede. Bijna allemaal kleine of grote ‘dood-en-wederopstanding’-verhalen. Iets moet er sterven. Daarom hebben alle verhalen iets van een catharsiswerking in zich. Je hart klopt er nog van na!
Knap gedaan en dank aan de schrijvers!
Dit zijn de winnende verhalen:
1: ‘War Story’ van Kees Deenik
2. ‘De ironie van kracht’ door Najat Bay
3. ‘Liefde voor het leven’ door Walter van de Kraan
en de gedeelde 4de plaats:
”Even rustig ademhalen’ door Erik Cordes en
‘Present’ door Marieke Leentvaar
[Verhaal 1]
WarStory
- door Kees Deenik
Voor mevrouw Bloem, die altijd op mijn schouder zit
Ze schoof altijd voorzichtig naar binnen, maar ze was er wel. Een oude dame, hoedje en pretoogjes. Ze kwam niet vaak, kleine ongemakken, maar nooit in mei. Wat ik wist van haar waren die ongemakken en iets met de oorlog, hoewel ik daar niet zeker over was. Tot die maandag, negen uur, ik moet direct komen, ze wil nú dood.
Koerierster voor het verzet, opgepakt, afgevoerd als een Nacht und Nebel. Gevangene zonder nummertatouage op de arm, niet bestaand, vaak zomaar weg, opgelost in het niets. Drie vernietigingskampen overleefd op blote voeten terug naar huis om daar te horen: het is nu voorbij, je moet vooruit.
Vijfenveertig jaar de deksel op de doos gehouden, die is nu eraf gevlogen, op een vroege maandagochtend. Een glijbaan neerwaarts met alleen maar beelden, beelden, beelden langs de baan. Wij hebben drie maanden met elkaar gepraat, toen durfde ik, een goede dood. Maar waarom ik,nû, haar beul, die zij eerder zo dapper had weerstaan.
Een kleine kamer, kinderen rondom, zij drinkt het drankje, zakt weg, maar komt terug, de dood weigert. Een andere optie lukt, en langzaam eindigt een leven van strijd, geheimen en verdriet.
De politierechercheur stelt mij in staat van beschuldiging. Wij gaan een weg in van onzekerheid na zorgvuldig handelen, in een tijd waarin geen wet beschermt of leidt.
4 mei is voor haar, ik ben er dan even niet.
###
[Verhaal 2]
De ironie van kracht
- door Najat Bay
Aziz stond bijna bovenaan de trap, de visschotel stevig in zijn handen, toen zijn voet weggleed. Hij viel achterover, zeven treden naar beneden, en zijn hoofd bonkte hard tegen de muur. Het plukje haren op de muur en bloedsporen op de trap als stille getuige van zijn val.
Maar het was niet de pijn in het lichaam die hem het meest raakte. Het was het besef dat zijn lijf hem in de steek liet. Vroeger droeg hij met gemak zware machines in zijn eentje en stond hij stevig als een rots. Nu was hij een man van 70, zwak door ziekte. Aziz de krachtige droeg zijn naam als een schild, zijn identiteit van sterke man, vader en broer en nu wordt hij geconfronteerd met de strijd om vast te houden aan kracht die niet meer is.
Hij lag daar, tussen het bloed en de stilte, zou hij toegeven dat hij hulp nodig had? Zou hij erkennen dat hij niet meer de sterke man was? Zijn trots gaf aan dat het woordelijk toegeven een verlies zou betekenen. Het verliezen van zijn eer, zijn trots, het respect van zijn familie. Maar vasthouden aan de façade was ook verliezen.
Aziz voelde de kloof groeien tussen wat hij was geweest en wat hij nu werd. Hij voelde zich gevangen in zijn eigen lijf, boos op de zwakte die hem verraadde, bang voor de dood die op de loer lag. Maar die angst durfde hij niet te benoemen. Hij droeg het als een geheim, zwaar en eenzaam.
“Als ik toegeef, ben ik verloren,” fluisterde hij in de stilte. Maar hij wist, heel diep vanbinnen, dat het ontkennen hem langzaam leegzoog het ontkrachten van zichzelf, het verliezen van de verbinding met alles waar hij ooit voor stond. En die pijn was het zwaarst van allemaal.
###
[Verhaal 3]
Liefde voor het leven
- door Walter van de Kraan
Hoe moet dit nu verder? Kan dit wel verder? Nooit eerder is een moment in mijn leven zo beslissend geweest, letterlijk een moment van leven of dood. Beslissen is niet mijn sterkste eigenschap. Ik laat zaken liever op zijn beloop.
Als je lang genoeg zwijgt dan gaat de wereld verder. Als je lang genoeg zwijgt dan verliest de ander de aandacht. Maar als een beslissing niet om aandacht gaat, als de wereld niet verder draait. Hoe ga je dan om met een besluit dat niet te nemen valt? Een besluit waarin links of rechts, de wereld stopt met draaien. Een besluit waarin je hooguit bepaald hoeveel langer je draait, niet wetend onder welke omstandigheden.
Niet eerder was een besluit zo complex, zo impactvol, zo vol van tegenstrijdigheden, zo vergeven van onzekerheden. En juist nu was het nemen van een besluit misschien wel makkelijker dan ooit tevoren. Complexiteit als drijver van eenvoud, impact als drijver van betekenis, tegenstrijdigheid als drijver van helderheid en onzekerheid als drijver van overtuiging.
Een besluit waarin liefde, ratio, heden en verleden samen komen omdat er geen toekomst meer kan zijn, omdat de toekomst het enige besluit is dat werkelijk niet genomen kan worden. Dat besluit is al genomen, dat besluit is al ontstaan. Die weg kan ik niet meer gaan.
Daarmee is de eenvoud, de betekenis en de overtuiging alleen maar groter en sterker. Daarmee is het besluit over wat het leven waarde geeft, wat het leven inhoud geeft en wat het leven lust geeft een besluit dat eenvoudig tot stand komt. Een leven vol van dromen, dromen die een reflectie zijn van een leven waarin liefde, aandacht en momenten van begrip zijn gevormd door het enige dat niet besloten maar gevoeld wordt: liefde voor het leven, liefde voor mijn naasten en bovenal liefde voor mezelf.
###
[verhaal 4a]
Even rustig ademhalen
- door Erik Cordes
Plotseling verandert de wind van richting en drukt tegen de verkeerde kant van mijn surfzeil. Ik duikel keihard achterover. De klap op het water perst de lucht uit mijn longen. Als ik mijn ogen opendoe, lig ik al een halve meter onder de klotsende golven met het zeil boven op me.
Ik snak naar adem en probeer onder het zeil vandaan te zwemmen, maar ik zit muurvast. Ik voel met mijn vingers dat mijn trapezehaak vastzit aan de giek. Wat ik ook probeer, ik kom niet los. De druk in mijn borst neemt toe. Adrenaline giert door mijn lijf. Dan hoor ik een kalme stem in mijn binnenste: ‘Als je nu niet rustig wordt, dan sterf je vanmiddag.’
Ik stop met spartelen en zweef een fractie van een seconde gewichtloos in het troebele water. Ik zie schitteringen van de zon aan de oppervlakte. De enige oplossing is om mijn zittrapeze uit te krijgen. Dat is normaal al lastig, maar helemaal onder water met brandende longen. Heb ik wel genoeg tijd? De stem spoort me aan: ‘Als je nu niets doet, dan sterf je sowieso. Dus begin!’
Op de tast maak ik de gespen los. Gevoelsmatig duurt het minutenlang, tot mijn benen eindelijk uit de trapeze glijden. Met een paar snelle slagen zwem ik onder het zeil vandaan naar boven. Hijgend adem ik in. Dit was kantje boord. De laatste kilometers surf ik met trillende handen naar de wal, trapeze nog aan de giek geklemd. Op het strand durf ik voor het eerst even opgelucht adem te halen: ik ben er nog.
De wind in mijn leven is daarna wel vaker plotseling van richting veranderd. Paniek heeft me nooit geholpen. Rustig blijven en in actie komen wel. Dan hoor ik weer diezelfde woorden in mijn binnenste:
Dus, begin!
###
[Verhaal 4b]
Present
- door Marieke Leentvaar
Nog 1 minuut. Verwachtingsvolle stilte, de warmte van theaterlampen en vlinders in mijn buik. Ik voel de zware veloursgordijnen van de coulissen tegen me aan, als een zware mantel om zo af te gooien. Mijn lichaam helt al licht naar voren, mijn tenen popelen. Mijn hoofd is als een vacuüm gevuld met chaos en lichte paniek. Met één vraag: waarom doe ik dit in godsnaam?! Daarna volgt het gevoel van noodgedwongen overgave. Er is geen weg terug meer.
Nog 30 seconden lang koesteren de coulissen een magische tussenruimte. Waar veel nog kan. Met wel of geen script onder de arm. Een keuzemoment, voor podiumbetreder én publiek. Van zo meteen een Já (neem me mee), of nee (geen zin in jou). Van dóen, of laten gebeuren. Kan ik mij weer overgeven aan het niet-weten? Aan de reactie van het publiek als spelinput? Is er zo ruimte voor wat verbeeld wil worden? Of gaat ‘mijn beste ik’ met me aan de haal en verlies ik het publiek, en mezelf? De moed dát er te laten zijn… oh, waar ben je? Zweetdruppels glijden langs mijn rug.
Nog 10 seconden voordat het licht aangaat. Met mijn ogen naar binnen haal ik langzaam en diep adem en zet mijn hele wezen op present. Om te voorkomen dat ik over het podium stuiter. Ik beweeg mijn vingers, 1 voor 1, en laat mijn onderkaak hangen.
De laatste 3 seconden: ik zet mijn rode neus aandachtig op. En laat daarmee mijn opgevoede zelf achter. Ik open mijn speelse hart. Het licht gaat aan. Mijn neus leidt me naar de warmte van het licht en publiek.
En daar, in die ene mini-seconde, weet ik het weer. Dáár, net over de drempel, sterft mijn ego. En wordt de magie van het leven geboren.
###
Terug