Over liefde en Storytelling
17/02/2026
Wat heeft liefde te maken met Storytelling?
Februari is traditioneel gezien de maand van de liefde. Dat is al sinds de Middeleeuwen zo. Valentijnsdag op 14 februari is een traditie, ontstaan uit het Romeinse vruchtbaarheidsfeest Lupercalia en al eeuwen wordt deze dag, mede door verhalen over hoofse liefde, verbonden met romantiek.
Wat moeten we ermee als Storytellers?
Allereerst zijn het natuurlijk de onnoemlijk vele verhalen. Verhalen over de zoete en geromantiseerde variant van liefde. Of verhalen over de ‘onmogelijke liefde’ en hoe liefde tot de dood kan leiden (Romeo en Julia), verhalen over wat er gebeurt als liefde ontbreekt, of op het spel staat.
Maar Liefde is nog veel meer dan de verhalen die erover worden verteld.
Liefde is de drijvende kracht achter verlangen, transformatie en verbinding.
Liefde is het leven zelf.
Liefde is wat ons in beweging zet, en wat verbinding mogelijk maakt. Zelfs en juist als de liefde ontbreekt.
Het gaat om liefde als oerkracht. Als datgene wat beweging veroorzaakt. Wat opent. Wat verbindt.
In verhalen is liefde zelden braaf. Ze ontregelt, trekt, duwt, breekt open. Ze ondeugend en verrassend. Ze zorgt ook – juist als het ontbreekt – voor strijd, jaloezie, geweld. Ze zet de held(in) op weg, laat werelden kantelen, legt verborgen waarheden bloot. Liefde is nooit een bijzaak bij storytelling, maar ís de motor.
Het archetype van de liefde
In de mythologie rijst Aphrodite (in het Romeins: Venus) op uit het schuim van de zee. Dat is geen toeval. Liefde wordt altijd geboren uit diepte, uit chaos, uit het ongrijpbare. Aphrodite is het archetype van de liefde. Ze belichaamt wat ons aantrekt, wat ons beroert, wat ons raakt: schoonheid, verlangen, bezieling.
En naast haar is Eros. Geen schattige engel, maar een ontembare kracht. Hij hanteert de pijl die ons treft wanneer we het niet verwachten en ons wakker schudt en ons herinnert aan iets wat we liever zouden ontwijken.
Onder de archetypen die wij bij de Storytelling Academy vaak hanteren betreft het hier het archetype de Geliefde, die ons aanzet tot overgave, verbinding en versmelting. De Geliefde leert je lief te hebben en je te verbinden met de ander, met anderen, met de tegenpool. De ultieme verbinding wordt in verhalen vaak gesymboliseerd door een huwelijk (Hieros Gamos). De aanvankelijke tweedeling tussen het ene en het ander, het ik en de ander, boven en onder, masculien en feminien, zwart en wit wordt hier opgeheven.
Eenheid en verbinding, dus.
De raakbare pijl van Eros
Ook wanneer een verhaal ons werkelijk raakt, is er er sprake van een soort liefde. De pijl van Eros raakt en het is alsof iets ons even doorboort.
Het is alsof een vergeten snaar begint te trillen. Als storytellers kennen we dat moment maar al te goed.
Iemand begint te vertellen. Aarzelend soms. Zoekend naar woorden.
En daar gebeurt het… een binnenwereld opent zich.
Niet alleen feiten worden verteld, maar vooral ervaring. Niet en-toen, en-toen, en-toen… Maar het vinden van een betekenis.
Ontroering is beweging
Werkelijk vertellen betekent met jezelf tonen. Je laten zien in je twijfel, je verlangen, je kwetsbaarheid.
Niet zeggen wat er gebeurde, maar wat het met je deed. Dan volgt bijna altijd dan dat wonderlijke, stille mechanisme:
“Dat herken ik.”
En wat we dan eigenlijk zeggen is: Iets in jouw verhaal ontroert me en zet iets in mij in beweging.
Dat is identificatie… dat raadselachtige moment waarop ‘ik’ en ‘jij’ even de scheidslijnen verliezen en afstand plaatsmaakt voor resonantie. Er ontstaat gelijk verbinding zonder dat iemand daar zijn best voor hoeft te doen.
Dat is de verborgen magie van verhalen.
In de ruimte tussen verteller en luisteraar ontstaat iets dat groter is dan woorden. Een veld van herkenning. Van medemenselijkheid. Van gedeeld ervaren. Kwetsbaarheid is dan geen zwakte, maar een opening, een deur. Waar het pantser barst, kan contact ontstaan. Waar iets schuurt, begint iets te stromen.
Daarom kunnen verhalen ons zo diep raken: We ontmoeten via de ander steeds iets van onszelf : een herinnering, een verlangen, een oude wond, een optie. En daar, in dat subtiele verschuiven van binnen naar buiten, verschijnt liefde als verbindende kracht.
Corazón
Voor ons als storytellers is dat iets wezenlijks: het besef dat we niet slechts verhalen vertellen, maar ruimtes en perspectieven openen. Dat we niet alleen spreken, maar aanwezig zijn.
Dat we werken met corazón: met hart én moed.
(c) Mieke Bouma
Terug