Nooit genoeg

– door Reinier Rombouts
Vroeger vertelde hij niks. Zijn motto luidde eerder ‘show don’t tell’. Uitgevoerd op geheel eigen wijze. Hij dacht dat hij de beste wielrenner ter wereld was. Een zelfverzekerde, zelfverklaarde held. Verhalen over hem gingen vrijwel nooit echt over hemzelf. Maar over zijn Porsche. Over vrouwen. Over Italië. En over fietsen, dat dan nog wel. Het leverde hem veel op, maar kostte nog meer. Ik vond hem interessant in die tijd. Een verademing tussen de grijze muizen op de fiets. Maar hij was ook een succes dat geen verhaal wilde worden.
Thomas Dekker.

Het wielertalent dat werd gepakt op dopinggebruik, die na de gebruikelijke omtrekkende bewegingen bekende en een schorsing van twee jaar aan de koersbroek kreeg. Zijn bekentenis groeide uit tot een biecht die bijzonder mag worden genoemd in de wielerwereld. Zeker, er zijn de afgelopen jaren meer oud-wielrenners geweest die de omerta doorbraken. Onder wie grotere namen dan Dekker. Maar niemand ging zo ver als hij. Bovendien: Dekker ziet zichzelf niet als oud-renner, terecht: hij is 30.

Wie niets vertelt, wordt misschien wel gezien, maar niet gekend. Zo voelde hij het zelf blijkbaar ook, getuige de titel van de documentaire die hij liet maken tijdens zijn schorsing: ‘Niemand kent mij’. Daarin laat hij journalist en documentairemaker Geertjan Lassche anderhalf jaar toe in zijn leven om hem te volgen bij zijn pogingen terug te keren aan de top. En of dat nog niet genoeg was, vertelde hij zijn levensverhaal in zijn biografie Schoon genoeg. Het verhaal van Thomas Dekker is fascinerend. Waarom? Omdat het echt is. Geen goed-nieuws-show, maar confronterende journalistiek waarin menselijke zwakheden, falen en het gevecht voor succes elkaar in rap tempo afwisselen.

Het is ook fascinerend materiaal, omdat we dit soort verhalen te weinig zien. Terwijl ze zich dagelijks voltrekken. Overal. Leiders, bedrijven en ondernemers die dagelijks proberen hun publiek te boeien met hun boodschap, kunnen een voorbeeld nemen aan de gevallen held. Laat eens journalisten toe ‘behind-the-scenes’ van de gouden muur die je om je organisatie hebt gebouwd. Geef ze tijd en ruimte om zelf hun oordeel te vellen en vertrouw erop dat dit een geweldig verhaal oplevert. Eén dat wel beklijft.

Thomas Dekker slaagde in zijn poging om na zijn schorsing terug te keren in het profpeloton, maar het grote succes bleef uit. Nadat zijn ploeg Garmin zijn contract liet aflopen, bedacht Dekker een nieuwe stunt: een aanval op het werelduurrecord op 25 februari. En zo was hij deze dagen weer in het nieuws. Voorafgaand aan de recordpoging vertelde hij zijn verhaal aan iedereen die het wilde horen. Realistisch. Persoonlijk. Open. Compleet geloofwaardig en nergens meer op te pakken. De wereld keek even mee over zijn schouder en gunde hem zijn succes. Zou hij dan toch nog slagen? Voor even de snelste en beste renner ter wereld zijn? Zelf zag hij het vooral als een mogelijk contract bij een nieuwe ploeg, maar zijn publiek zag meer: een slotakkoord en proloog ineen.

Hij haalde het net niet. Het uur was 17 seconden te kort. 270 meter scheidde hem van het allerhoogste. Zo dichtbij. Publiek en media keken hem na terwijl hij in de catacomben van het stadion verdween. Een held in hun ogen.

Nu al hunkerend naar het nieuwe hoofdstuk in het levensverhaal van Thomas Dekker. Wat het wordt? Geen idee, maar het komt er. Want van wie zich zo laat zien, krijgt het publiek nooit genoeg.

Reinier Rombouts is senior PR adviseur bij Pride PR en volgt de leergang Chief Storyteller
https://www.linkedin.com/pub/reinier-rombouts/1/489/89b

Een reactie plaatsen