Mentor

Mentorverhalen gevraagd
-door Henk Hofman
“Opa heb je aaaa gedaan?”
“Nee, oeoeoe…”
“Jammer, ik heb aaaa gedaan.”
Deze nogal onbegrijpelijke dialoog werd afgelopen zondag gevoerd door Joep (3 jaar) en mijzelf. We hebben de afspraak dat we hard gaan roepen als we onder een viaduct of door een fietstunnel rijden. Joep en ik gaan regelmatig op stap: op de fiets, wandelend of met de auto. Joep noemt mij zijn grote vriend en ik noem hem ook zo.
Hij is de oudste van 3 kleinzonen.Voordat ik voor mezelf begon om in organisaties met theater- en verhaalmethodieken te werken heb ik lesgegeven op een HBO instelling waar jonge mensen werden opgeleid tot creatief therapeut. In het tweede jaar van de opleiding tot dramatherapeut moesten de studenten een solo spelen over iemand die belangrijk voor hen was of was geweest.
Het was opvallend hoeveel studenten grootouders kozen. Opvallend voor mij althans, want ik heb mijn grootouders niet of nauwelijks gekend en nooit ervaren wat hun invloed kon zijn.Ik herinner me nog ontroerende monologen van mijn studenten.
Nu zou ik die monologen ontmoetingen met de mentor noemen..

In Mieke Bouma’s werkvorm ‘de vertelkoffers’ is één van die koffers gereserveerd voor mentorverhalen. Vorige week zaterdag werkte ik met een beginnende theatergroep die geïmproviseerd theater maakt van de verhalen van mensen uit de zaal. Ik introduceerde de mentorverhalen en weer traden diverse opa’s en oma’s op.

Ik zou graag voor Joep en de andere twee zo’n opa zijn en hoop nog lang bovenstaande geheimzinnige dialogen te voeren.

Ik roep jullie, studenten van de Storytelling Academy, op je mentorverhalen hier te delen en het zal je niet verbazen dat ik vooral geïnteresseerd ben naar de verhalen van en over je grootouders.

Henk Hofman

Over Henk Hofman

Plaats een reactie