Het verhaal van je ouders

De vragenlijst van René Diekstra

– door Henk Hofman

In mijn bezit is een foto van een vrachtwagen waarop met witte koeienletters op een blauwe achtergrond HOFMAN & ZN staat. Ik koester die foto, hij staat in mijn slaapkamer, omdat het de perfecte samenvatting was van een lang weekend met mijn vader in de Ardennen.

Gesprekjes
Ik was begin 40, hij ongeveer mijn leeftijd nu en leed aan Parkinson. Op mijn verhalen over onze gelukkige gezinsvakanties aan het riviertje De Semois, reageerde hij: ’Daar zou ik ook wel eens naar toe willen.’
Dat hebben we gedaan en vonden vlak bij het klooster van Orval een onderkomen in een gedateerde kamer waar het dessin van de vloerbedekking zich voortzette op de muren en zelfs op het plafond. Op de tweede nacht, nadat we overdag tochtjes hadden gemaakt naar voor mij geliefde plekken en waarin we veel gesprekjes voerden over wel en wee, begon hij ineens te vertellen. We lagen naast elkaar in twee doorgezakte bedden en ik luisterde ademloos. Voor het eerst nam hij me mee in de moeilijke gebeurtenissen in zijn leven en voor het eerst voelde ik dat hij me daar deelgenoot van wilde maken en me er niet voor beschermde. We werden die nacht even oud.

Dankbaarheid
Wat hij vertelde is hier niet belangrijk, vraag er maar naar, want ik heb er intieme herinneringen aan. Maar wat ik vooral koester is, dat we die nacht heel dicht bij elkaar waren en ik dankbaar was dat ik hij zich door mij liet kennen. Die dankbaarheid ervaar ik op dit moment van schrijven weer.

St. Job-in ‘t Goor
Kennelijk waren onze gesprekken en de vragen die ik stelde tijdens onze ritjes een opening om ook een diepere en vaak ook pijnlijker laag aan te boren. Maar daardoor werd mijn liefde voor hem groter. Mijn vader had mijn luisterend oor nodig om ook tegen zichzelf te spreken.

Op de laatste dag, op de terugweg naar Nederland, zei hij ineens bij St. Job-in ‘t -Goor: We moeten even van de weg af, want we kunnen niet de grens over zonder nog een borreltje of biertje te hebben gedronken.’ En zo bevonden we ons in zo’n typisch Belgisch dorpscafé, met ‘vogelpik’ (darts), een jukebox en een bak waarin je schijven in gleuven moest mikken. En aan de bar een magere figuur in hemd en alpino, met een sjekkie in zijn mondhoek, die zelfs daar bleef zitten als hij een teug van zijn bier nam. Wij vonden een tafeltje aan het raam: hij met het gezicht en ik met de rug ernaartoe. Er viel zonlicht op mijn vaders magere gezicht. Ik hoorde geronk en zijn gezicht verduisterde. Vlak voor ons raam parkeerde een vrachtwagen. Ik zei, terwijl ik mijn vader aankeek: ‘Jammer hè?’ Maar zijn ogen glinsterden en hij glimlachte: ‘Nou ik denk het niet. Kijk maar.’ En daar stond het in koeienletters: HOFMAN EN ZN.

René Diekstra
Deze herinnering kwam boven toen ik op de radio een gesprek hoorde met René Diekstra, waarin hij zijn verbazing en dankbaarheid uitsprak dat n.a.v. zijn blogs over ‘Interview met je ouders’ er zoveel gloedvolle en persoonlijke reacties waren binnengekomen. Hij besloot met de melding dat de lijst met vragen die hij samen met studenten had opgesteld om je ouders te interviewen beschikbaar was om te downloaden. Ouderinterviewschema-uit-cursus-levenslooppsychologie

Het verhaal van je ouders
Dat ik gedaan en voeg ik hierbij toe omdat ik vermoed, storytellers, dat een deel van het verhaal van je ouders ook dat van jou is. En dat het op verhaal laten komen van je vader en moeder ook goed voor jou is.

Je kunt die vragen overal stellen maar ik beveel de Ardennen aan.

 

Februari 2020 – Henk Hofman

henk-hofman

Plaats een reactie