Nieuwsbrief voorjaar 2021

collage-art door Esther Malaparte

Beste verhaalliefhebbers, storytellers, verhalenmakers, 

Het is lente. Eindelijk. De stagnatie door Covid-19 zorgde voor een lange winter. Maar het is fijn te zien dat de natuur zich nergens iets van aantrekt en ons oproept weer in beweging te komen en ons helpt herinneren aan wat er wél kan. Het voorjaar representeert een creatieve oerkracht die we allemaal ergens in ons dragen.

Ik schreef er een blog over…

Le Sacre du Printemps

Lees blog De Heilige Lente

Wij gaan met de Storytelling Academy de komende maande weer voorzichtig van start. We zoeken naar ruimte binnen de beperkingen, naar openingen binnen de grenzen. We zijn blij dat we de mogelijkheid hebben gevonden om met leergang 16 van de Opleiding tot Chief Storytelling – weliswaar iets later dan gepland – van start te gaan! We verheugen ons enorm.

Zoals de gloednieuwe workshop IK HANG AAN JE LIPPEN... die op 2 juni a.s. door Antoinette Beijen wordt gegeven in Hilversum, waarin het voorlezen centraal staat. 
De workshop is voor iedereen die boeiend en verbindend wil voorlezen aan volwassen luisteraars, live voor een groep, via podcasts, luisterboek of thuis op de bank aan een geliefde.

Verder de inspirerende workshop STORYTELLING MET IMPACT door Marius Gosschalk, waarin je in een dag de fijne kneepjes van het vertellersvak leert.  Op 28 mei a.s bij Hermonde in Bennekom.

En natuurlijk ons heerlijke driedaagse programma NARRATIEF COACHEN – coachen op basis van het levensverhaal. Met Mirjana Smolic en Mieke Bouma.

Voor meer informatie over het aanbod zie hieronder…

Ik wens jullie veel creativiteit, vreugde en vernieuwing.
 Lentegroet!

Mieke Bouma

mede namens Marius Gosschalk, Antoinette Beijen, Mirjana Smolic en Marciel Witteman

Lees de hele nieuwbrief!

We hebben een monster gecreëerd

Hoe sociale Media en hun algoritmes het volk verdelen

Er was eens een nuchter volkje dat van een naburige koning een klein draakje cadeau kreeg. Het was een onschuldig klein ogend monstertje dat gevoed moest worden met schattige kattenfilmpjes, vakantiefoto’s en hier en daar een tegeltjeswijsheid. 
Het volkje genoot ervan en de mensen hadden voor het eerst het idee dat er reden was voor hun bestaan. Het draakje voeden! Vol overgave stopten ze van alles in zijn kleine gretige muiltje. 

Likes
Maar het draakje groeide heel snel en zijn honger was moeilijk te stillen. Hij werd veeleisend en het volkje had er de handen aan vol. Iedereen deed zijn uiterste best het draakje tevreden te stellen. Als beloning voor alles wat ze in zijn muil stopten, kregen ze steeds een dikke like. En dat voelde heerlijk! 

Iets pittigers
Op een dag, toen de voorraad grappige filmpjes, wijsheden, persoonlijke ontboezemingen en saaie nieuwsfeiten hem de neus uit kwamen, eiste hij iets pittigers dan al die obligate nonsens. Hij had zijn zinnen gezet op sensatieverhalen, leugens en geheimen. Vooral ijdelheid, narcisme en fake-nieuws vond hij gaaf. Daar kon hij wel wat mee. Ook was hij dol op zelfverklaarde goeroes, demagogen en hun volgelingen, die hij als trofeeën zijn hol binnensleepte. 
Boude stellingnames en halve waarheden propte hij gretig in zijn bek en kotste vervolgens iedere willekeurige oprisping gretig terug. 

Ik besta!
Het volkje begon de draak te vereren. Men keek wel tien keer per dag hoe het met hem was. En hoe meer men keek, hoe meer er geliket en gedeeld en gekotst werd, hoe groter de instemming. Ego’s groeiden en zwollen op tot gigantische proporties, net als de draak zelf. Eindelijk erkenning. Kijk eens hoeveel volgers. Ik heb gelijk! Mensen vinden mij leuk. Ik besta!!!

Gif
Tot op een dag het volkje zich begon te realiseren dat de draak stiekem over een geheim gif beschikte, genaamd algoritme. Iedereen die maar enigszins in de buurt van de draak kwam, werd geïnfecteerd door dat geniepige gif, zonder dat ze dat aanvankelijk in de gaten hadden. Het gif werkte als een verslavende drug. Iedereen die ermee in aanraking kwam, voelde zich voor korte tijd geweldig en gerespecteerd. Men snapte ineens alles, maar zodra die roes ophield, wilde men al snel meer… 

Het gif verspreidde bovendien een virus, het zogenaamde argwaanvirus. Dat virus zorgde ervoor dat niemand elkaar nog vertrouwde en de boel uit elkaar begon te vallen en destabiliseerde.

Bij analyse in een lab bleek dat het virus bestond uit kleine deeltjes wantrouwen, eenzaamheid, frustratie en miskenning. Het gif deed de woede van het volkje groeien, maakte velen stekeblind, anderen kregen er pukkels van of een allergische reactie. Weer anderen werden heel boos en gingen demonstreren tegen alles waar je maar tegen demonstreren kon. 

De draak intussen, rolde genoegzaam in zijn eigen drek en gromde van genoegen nu de verdeeldheid, buiten hem om, op straat werd uitgevochten. 

(c) Mieke Bouma

Oud en Nieuw

Op naar een nieuwjaarsfeest dat in alle opzichten goed zal zijn

– door Erik Cordes


Opgelucht doe ik voor de eerste keer dit jaar even een rondje met onze hond Sjors. Door het vuurwerkverbod was het relatief rustig rond middernacht. Sjors is dan ook een stuk rustiger dan vorig jaar. Toen was hij helemaal schichtig van al het geknal bij ons in de straat. Hij stond te trillen op zijn poten als hij buiten ging plassen. Maar vandaag scharrelt hij gelukkig weer driftig langs bomen en struikjes om de geur van soortgenoten weg te werken. Uitslover! Ik doe een poging om nog toch wat zonnestralen van een waterig winterzonnetje op te vangen. Gelukkig hebben we dàt ‘feest’ maar weer gehad.

Horror
Er is weer een eind gekomen aan een feest waar ik persoonlijk niet heel erg van houd: de jaarwisseling. Het enige dat ik er prettig aan vind, is dat het weer achter de rug is en dat het nieuwe jaar begint. Maar verder heb ik niet zoveel met dit feest. Persoonlijk heb ik een enorme hekel aan vuurwerk en alle ellende die het veroorzaakt. En dan nog alle vernielingen en geweld. Alsof we in de nacht van 31 december even leven in de horrorfilm The Purge. Daarnaast ben ik ook niet echt een liefhebber van grote feesten, kabaal, het vele eten en drinkgelagen. Met andere woorden, alle elementen voor een goed Germaans Oud & Nieuw zijn aan mij niet echt besteed.

Verhalen als symbolische dragers
Toch deed ik jarenlang mijn best om toch een beetje mee te doen. Maar hoe ouder ik word, hoe slechter het lukt om die schijn op te houden. En je krijgt al gauw het stempel dat je een spelbreker bent. Maar is dat erg? Afgelopen jaar heb ik de leergang van Chief Storyteller doorlopen. Nu kijk ik veel bewuster naar waar de verhalen zitten, hoe ze werken en waarom ze werden verteld. Daarin zijn tradities een heel mooi spoor om te volgen. Want het zijn symbolische dragers van verhalen die belangrijk genoeg waren om jaarlijks door te geven. Dus ging ik eens kijken hoe dat met de jaarwisseling zat. En hoe zat het met de houdbaarheidsdatum van een aantal ingrediënten van deze traditie.

Joelfeest
Kerst en Oud & Nieuw worden eigenlijk altijd in één adem genoemd. Dat is goed verklaarbaar, want ze vallen in de twaalf dagen van het oeroude Germaanse Winterzonnewendefeest. Goed voor 46 punten bij het spel Scrabble. Maar het is beter bekend onder de naam Joelfeest. Het is dan ook geen toeval dat we dan kerstvakantie vieren. Traditiegetrouw begint het feest op 21 december, de kortste dag van het jaar, en duurt tot 1 januari. In de kern wordt de terugkeer van licht gevierd. Dat klinkt heel christelijk, maar de gebruiken dateren van ver voor het christendom.

Germanen

Het klinkt natuurlijk machtig als je leest over grote, luidruchtige feesten met veel drank, vette spijzen en vruchtbaarheidsrituelen. De Germanen namen lekker de tijd om uit te rusten, dronken te worden en een flinke laag vet op te bouwen voor de winter. Daar hebben wij waarschijnlijk ons overvloedige kerstmaal en de wilde feesten nog aan te danken. Je ziet dan spontaan vrolijke tekeningen voor je van drinkgelagen van Astrix & Obelix. Maar niks is minder waar.
Je kunt gerust zeggen dat het Joelfeest voor de Germanen een hele serieuze ondertoon had. Dit feest had vooral te maken met een overlevingsstrategie voor de volgende jaarcyclus. Want al die drank en vette spijzen waren in eerste instantie offers om de goden gunstig te stemmen en pas daarna de ingrediënten voor een feestelijke maaltijd.
Er was dan ook verschrikkelijk veel bijgeloof en angst voor ongeluk. Ik heb wel eens een volksverhaal gelezen waarin wordt verteld over een “Wilde Jacht.”
De oppergod uit de Germaanse mythologie, Wodan “de woedende”, raasde dan tijdens het Joelfeest op zijn 8-benige schimmel met jachthonden langs de hemel. Hij werd gevolgd door een duister dodenleger, bestaande uit jammerende en schreeuwende mannen, vrouwen en kinderen die vaak door geweld om het leven waren gekomen. Ze joegen op de wolf Fenrir die de zon verslond waardoor het duister kwam. Een ander verhaal verteld dat waar deze macabere stoet de aarde raakte deze vruchtbaar werd. Een goede oogst was dan verzekerd. Gluren naar de Wilde Jacht kon je beter niet doen, omdat dat ongeluk over je af zou roepen in het nieuwe jaar. En je liep het risico dat je werd meegezogen en mee moest trekken in de jacht. Germanen waren spookbenauwd voor geesten en demonen. Ze gebruikten daarom heel veel licht en kabaal om het onzichtbare kwaad op afstand te houden. Dus tijdens deze donkerste periode van het jaar maakten ze gigantisch veel herrie en stookten grote vuren die de hele periode bleven branden. Op die manier kon dan het kwaad bezworen en de voorspoed afgedwongen worden. Het fijne “Astrix & Obelix” gevoel is nu wel weg, denk ik. Want dit zijn geen leuke verhaaltjes voor kinderen, vrolijk zwaaiend met sterretjes in de hand.

Duistere krachten
Bij de komst van het christendom deed de Rooms Katholieke kerk verwoede pogingen om het heidense feest een christelijk sausje te geven. Dus het feest werd aan diggelen geslagen. Een aantal scherven van het feest kregen een nieuwe invulling verspreid over december. De geboorte van Jezus werd geïntroduceerd en gedenkdagen van heiligen en Bijbelse gebeurtenissen werden over oude mythes heen geplakt. Maar het sentiment van het oude feest lag veel dieper dan de nieuwe gebruiken van de kerk. Daarnaast gebruikte de kerk ook veel angst en geweld om de blijde boodschap te verspreiden. Dus of je nu bang moest zijn voor de nieuwe god of voor de oude goden maakt dan ook niet zo veel verschil. Bovendien als een verhaal al meer dan duizend jaar op deze manier wordt doorgegeven, dan verander je de traditie niet meer zo snel. Het is namelijk een oeroverlevering, die op een collectief onbewust niveau wordt vastgehouden. Dus dan snap ik ook wel dat mensen bleven vasthouden aan de oude gebruiken. Misschien is dat dan ook wel de echte reden waarom sommige groepen zo slecht afscheid kunnen nemen van schadelijke gebruiken tijdens de jaarwisseling. Omdat je dan aan iets komt dat in het collectief onbewuste rondzweeft en men dat met hand en tand probeert te verdedigen. Iets wat met de angstige Germanen verbonden is. Iets wat naast onheil ook duistere, onvoorspelbare en onzichtbare krachten van buitenaf wil bezweren.

Voorspoed
Maar waarom gebruiken wij dan nu nog de overblijfselen van een oeroude Germaanse overlevingsstrategie om het nieuwjaar in te luiden Gebruiken die eigenlijk alleen nog maar ongeluk lijken af te roepen Niet alleen voor jezelf en met name voor anderen. De Germanen hadden tenminste dan nog een goede reden voor deze gebruiken: ze wilden voorspoed afdwingen van de goden. Maar waar dienen deze gebruiken dan nu nog voor? Hoe dragen rondvliegende vingers, giftige smog, opgeblazen afvalbakken en brandende auto’s bij aan iets goeds. Hoe kunnen de kerstkilo’s en een halve alcoholvergiftiging goed voor iemand zijn? Waarom zou vandalisme, mishandeling, geweld aan politie en hulpverleners en dierenleed ook maar iets te maken hebben met een gelukkig nieuw jaar? Wordt het dan niet tijd dat iemand de lampen van de disco aanzet en dat we de dingen zien voor wat ze echt zijn? Is de uiterste houdbaarheidsdatum dan niet bereikt?

Terugkeer naar het licht
Voor mij in ieder geval wel. Ik ben echt hoognodig toe aan een nieuwe manier om de terugkeer van het licht te vieren. En dat hoeft voor mij echt niet zo nodig in de vorm van een spirituele of religieuze vorm. Als het vooral maar een positief effect heeft, in plaats van die nare nasmaak van de ‘day-after’ als de schade in beeld komt. Een mens mag dromen. Ik hoop dat je met me mee droomt over een nieuwjaarsfeest dat in alle opzichten goed zal zijn. Misschien komt dan voor mij ook de tijd dat ik het jammer vind dat het weer voorbij is. 

.erik_cordes
Eric Cordes volgt de opleiding tot Chief Storyteller

Wall of tHenks

Op 12 december j.l. zo rond half 5 in de middag, bij het einde van de module Bachelor B (leergang 15) drong het ineens in alle hevigheid tot mij door. Henk zou voortaan niet meer met mij de modules  van de leergang tot Chief Storyteller afronden, het glas heffen, mensen naar de trein brengen, zijn telefoon vergeten.
Het gekke was ook nog… deze laatste module verzorgde hij – ik had griep – goeddeels alleen. En studenten vertelden mij na afloop: hij excelleerde. Gaf alles wat hij in zich had. Zijn vrolijkheid, zijn enthousiasme, zijn ervaring, zorg en aandacht. En nu was het dus ineens klaar.

Zo goed en zo kwaad als het ging, las ik op de valreep een stukje voor wat ik met mijn verkouden kop in elkaar geflanst had en sprak mijn dank uit voor onze onvergetelijke samenwerking.
Ik gaf hem het boek ‘1001 nacht‘, in de vertaling van Kader Abdollah, als symbool voor de rivier aan verhalen die wij losgeweekt hebben, in binnen- en buitenland. De oneindige stroom aan verhalen. houdt nooit op.
Ik zei hem ook: ‘Henk, ik neem geen afscheid, er begint alleen iets nieuws’.

Marius was er ook en vertelde – als Dimitri – hoe belangrijk Henk voor hem geweest was en hoe bijzonder het voor hem was Henk te mogen opvolgen…

En zo maakten we er toch nog iets van op die zaterdagmiddag in december.

En natuurlijk hadden we graag een knalfeest willen geven, een afscheidsparty van jewelste, waarbij we optredens zouden hebben, zouden dansen en huggen en schreeuwen en Henk op onze schouders zouden tillen en rondhossen. Maar ja, ‘coronawise’ hoorde dat nu even niet tot de mogelijkheden.

Henk, we gaan je ontzettend missen, en je blijft lekker toch een een enorme plek in ons storytellinghart innemen! Je bent en je blijft onlosmakelijk verbonden aan de Storytelling Academy!

Ik ben blij dat je als gecommitteerde nog je invloed wilt blijven uitoefenen en ik ben oh, zo dankbaar dat we met Antointette Beijen en Marius Gosschalk de leergang vitaal en toekomstgericht kunnen houden.

Heel veel dank!

Mieke

 

AFSCHEIDSBRIEF HENK:

Wees niet bang voor complexiteit. Wees bang voor mensen die een snelle weg naar eenvoud beloven.’

Deze woorden van Elif Shafak komen uit een boekje getiteld: ‘Zo Houd Je Moed In Tijden Van Verdeeldheid’ en staan op blz. 91 en 92.
Ze vormen de slotzinnen van het citaat onderaan. Het is een dun boekje en ik raad het ieder aan die op zoek is naar de verhalen die we in deze bijzondere tijd kunnen of moeten vertellen en horen. Shafak pleit voor optimisme en waarschuwt voor de eenduidige verhalen die op angst zijn geënt. Ze zijn me uit het hart gegrepen, zeker nu ik afscheid ga nemen van de Storytelling Academy.

Op 5 oktober 2012 startten Mieke Bouma en ik met de eerste leergang tot Chief Storytelling en deze week rond ik met haar de 15e leergang af. Het is ongelooflijk en het heeft me veel, veel meer gebracht dan ik ooit had verwacht. Ik heb kennis mogen maken met zeer opmerkelijke cursisten aan wie ik met liefde en dankbaarheid terugdenk. Het heeft me gebracht op bijzondere plaatsen in binnen- en buitenland en acht jaar lang heb ik het gevoel gehad dat alles wat ik had gedaan en ervaren, bestudeerd en ontwikkeld, waarmee ik geworsteld en wat ik uitgedokterd had, samen kwam in dit werk. Werkelijk al mijn ervaringen heb ik narratief kunnen inzetten.
En het bracht me tot de overtuiging dat we de keuze hebben om verhalen over liefde en vanuit liefde te verspreiden of uit angst. Wetend dat angst bij het leven hoort, dus bij de liefde en niet andersom. Acht jaar lang heb ik ondervonden hoe de Storytelling Academy een plek van menselijkheid en wijsheid werd, waar ik een groot deel van mijn identiteit aan ontleende.

Mijn onuitsprekelijke dank gaat dan ook uit naar Mieke, die me uitnodigde om met haar een opleiding te beginnen. Ik bewonder haar enorm om haar kennis, creatiekracht en wijsheid.
Al in een vrij vroeg stadium wist ik dat bij ziekte of uitval ik Marius Gosschalk als mijn vervanger zou aanwijzen in de zekerheid dat hij de schat verder zou bewaken en er juwelen aan zou toevoegen. Dat geldt evenzeer voor Antoinette Beijen. Ik ben erg blij dat beiden zich aan de Academy hebben verbonden.

Ik ga vanaf 1 januari 2021 wat anders doen. Ik wil iets maken, de vorm weet ik nog niet, maar het zal gaan over de inspiratie van een gelijkgestemde groep, maar zeker ook over de veelvormigheid en diversiteit van onze ervaringen en verhalen. Opdat empathie en wijsheid ontwikkeld mogen worden. (Zie het citaat hieronder).
Ik hoop nog veel te mogen luisteren en vertellen.

Het ga jullie goed.

Henk Hofman

‘Als schrijver geloof ik in de herscheppende kracht van verhalen om mensen samen te brengen, onze cognitieve horizon te verbreden en langzaam maar zeker meer empathie en wijsheid te ontwikkelen. In de draaikolk van nieuwsfeiten waarin we ons bevinden, (…) kun je gemakkelijk het gevoel krijgen dat het verhaal waarin we nu leven niet het verhaal is dat we zelf hebben gekozen.
Dat het narratief wordt vervormd door de gebeurtenissen die we meemaken.
Dat onze versie van waarheid en realiteit wordt vertrapt door anderen, die harder schreeuwen, die meer macht hebben.
Die steeds luider wordende kakafonie waarin onze stemmen ten ondergaan, kan aanvoelen als een toestand van waanzin, een verstandsverbijstering – een ontkenning van onze waardigheid en menselijkheid.
Het is alleen maar natuurlijk dat we een broederlijke gelijkgestemde groep willen opzoeken die onze kernwaarden en belangrijkste doelen zal versterken en ons dichter bij de verhalen zal brengen die we willen horen en waar we prioriteit aan geven. Dat kan een goed beginpunt zijn, maar het mag niet ons 
hele doel zijn. Zolang we niet onze oren openen voor de uitgestrekte, eindeloze, talloze connecties en talloze verhalen die de wereld ons te bieden heeft, zullen we alleen een valse vorm van geruststelling vinden, een spiegelzaal waarin we onszelf weerkaatst zien, maar waarin we nooit een uitweg zullen vinden

 - Elif Shafak

Blijf kalm temidden van het lawaai…

2020, het tussenland
Je hebt van die films die maar geen einde breien aan het verhaal. Het gáát maar door. Dat kan wrevel en ongeduld opleveren. De coronafilm waar we sinds maart 2020 in zitten, is zo’n soort verhaal. Wanneer is het nou eens afgelopen?
Wel gaan wel vast 2020 achter ons laten. Een jaar waarin alles anders liep dan gepland, een jaar waarin we meer dan ooit op onszelf, onze veerkracht en onze creativiteit waren aangewezen. 

Gelukkig hebben we bij de Storytelling Academy de meeste programma’s toch nog live kunnen faciliteren. Daar zijn we dankbaar voor. Maar we zagen ook dat deze periode alle kenmerken had van een ‘passage’, een overgangsfase. Niets was meer zoals het was en hoe het afloopt is nog onduidelijk.

De crisis in verhalen
Nu leren we van de grote verhalen van de mensheid dat in een crisis, wanneer het lot zich keert, waarin alles onzeker is, het de grote uitdaging is om neutraal te blijven en je niet te laten gijzelen door angst, argwaan of woede.
Kun je ‘in het midden’ verblijven en werken met dat wat er is? 

Neutrale houding
Henk Hofman besteedde in de lessen  vaak  aandacht aan de ‘neutrale houding’, de vertelhouding waar alles uit voortkomt.
Het gaat om stevig en toch ontspannen staat, ogen op de horizon, je neemt alles waar maar blijft dicht bij jezelf, je hoeft niet in actie te komen, maar als het moet ben je flexibel en oersterk. Het is de Aikido filosofie: heb vertrouwen, blijf kalm, werk met de situatie zoals die er is .

Graag delen we deze mooie tekst van Max Ehrmann uit 1927.

DESIDERATA

Wees kalm temidden van het lawaai en de haast en bedenk welke vrede er in stilte kan bestaan.
Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf te verloochenen.
Vertel helder en rustig jouw waarheid en luister naar anderen, ook naar hen die onwetend zijn,
want ook zij hebben een verhaal.

Mijd luidruchtige en agressieve mensen; zij belasten de geest.
Wanneer je jezelf met anderen vergelijkt, kan je ijdel en verbitterd raken,
want er zijn altijd kleinere en grotere mensen dan je zelf bent.
Geniet van wat je hebt bereikt en van je plannen.

Houd interesse voor je eigen werk, hoe eenvoudig dat ook moge zijn;
het is een voorrecht in deze veranderlijke tijden.
Wees voorzichtig bij zaken doen, want de wereld is vol bedrog.
Maar wees niet blind voor de deugden die er wel zijn;
veel mensen streven hoge idealen na,
en het leven is vol heldendom.

Wees jezelf.
Doe vooral niet alsof.
Wees ook niet cynisch over de liefde,
want tussen alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras.
Aanvaard blijmoedig de wijsheid die komt met de jaren

Laat wat achter je ligt los
Ontwikkel geestkracht om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn.
Maar zadel jezelf niet op met spookbeelden.
Vele angsten worden uit vermoeidheid of eenzaamheid geboren.
Zorg voor een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf.

Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren.
Je hebt het recht hier te zijn,
en ook al is het je niet altijd duidelijk,
het universum ontvouwt zich zoals het zich ontvouwt,
en zo is het goed.

Heb daarom ook vrede met God,
wat voor beeld je ook van hem hebt
en wat je werk en aspiraties ook mogen zijn;
bewaar vrede in je ziel temidden van de lawaaierige verwarring van het leven.

Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen
is dit toch nog steeds een prachtige wereld.

Wees opgewekt.
Streef naar geluk.

Max Ehrmann – 1927

Een narratief perspectief

Bij de opening van het nieuwe cursusjaar

 Er is iets geks aan de hand. Imme Dros schreef ooit: ‘Toen de mensen elkaar verhalen begonnen te vertellen kwam er een einde aan de chaos’… maar in deze tijd lijkt het omgekeerde het geval. Jan en alleman probeert sluitende verklaringen te vinden voor wat zich in de wereld voordoet en doet dat op eigen houtje. Het debat polariseert en met al die verhalen en meningen neemt de chaos alleen maar toe.

Read more

Joseph Campbell en Bill Moyers

Joseph Cambell over mythen & bewustzijn:

“Verhalen zijn de dromen van de wereld. Het zijn archetypische dromen en ze gaan over grote menselijke problemen. Ik weet nu wanneer ik voor een van die drempels kom te staan. De mythe vertelt me erover, hoe ik op bepaalde crises van teleurstelling, vreugde, succes of mislukking moet reageren. Mythen vertellen me waar ik me bevind.”

“Een ding dat bij mythen naar voren komt is dat in het diepst van de afgrond de reddende stem klinkt. Het zwarte ogenblik is het moment dat de echte boodschap van de gedaanteverwisseling gaat komen. Op het donkerste moment komt het licht. […]
Mythen spreken me aan omdat ze uitdrukken wat ik innerlijk als waar ervaar.”

Download hier de samenvatting van het prachtige interview van Bill Moyers met Joseph Campbell in 1991:

*Campbell-Mythen-en-bewustzijn-samenvatting*

Het interview is integraal te lezen in het boek Mythen & Bewustzijn (in het Engels The Power of Myth)

Op YouTube is het ook te vinden. Hieronder de playlist: