Het is wél persoonlijk bedoeld

Hoe rampverhalen tot leven komen

Door Reinier Rombouts

Een oorlog, een ramp, een aanslag. Grote gebeurtenissen die het nieuws tijden domineren, zijn vaak zo complex, omvangrijk of ver weg dat het voor de gemiddelde nieuwsvolger moeilijk is de impact te voelen. Honderden, duizenden doden zijn erg. Heel erg. Vluchtende vrouwen en kinderen aan de andere kant van de wereld zijn zielig. En natuurrampen zijn dramatisch en spectaculair. Iedere avond trekken dergelijke nieuwsitems aan ons voorbij. Gaza. Alweer? Koffie?


196 slachtoffers, 196 verhalen
Grote gebeurtenissen komen vaak pas tot leven door kleine verhalen. Persoonlijke verhalen. Over mensen. De ramp met vliegtuig MH17 dat boven Oekraïne uit de lucht werd geschoten, was groot nieuws. Omdat er 196 Nederlanders omkwamen, is het in ons land nog steeds nieuws waar het in andere landen al van de krantenpagina’s en uit de journaals is verdwenen. De vreselijke vliegramp hakte er flink in. Zelf luisterde ik met stijgende verbazing naar het steeds toenemend aantal doden. Maar het raakte me pas echt toen journalisten de verhalen van de individuele slachtoffers optekenden. Zoals het AD, dat zich voornam om alle verhalen van de 196 slachtoffers te vertellen. Een prachtig initiatief dat de ramp dichtbij, voelbaar en herkenbaar maakt. Neem het verhaal van Willem (52) uit Nieuwegein die op weg was naar een nieuw leven in Bali. Hij had besloten om bij zijn nieuwe Balinese vriendin te gaan wonen en niet meer terug te keren naar Nederland. Hij keerde nooit terug, maar kwam ook nooit aan in zijn beloofde land. Dit soort kleine verhalen gaven de vliegramp voor mij een gezicht. Een gezicht dat ik altijd zal onthouden, anders dan de vele rampen die ik ook zag op het journaal, maar die nooit persoonlijk werden.

Onderdeel van het verhaal Een andere ramp die in het collectieve geheugen is gegrift, is 9/11. Dit jaar is op de fundamenten van de torens in New York het 9/11 Memorial Museum geopend. Briljant aan dit museum is dat het een beroep doet op dat geheugen, op de verhalen die iedere bezoeker zelf heeft over de aanslag op de Twin Towers. Natuurlijk zijn er veel materialen te zien in het museum, zoals een originele trap van het World Trade Center, het wrak van een brandweerwagen en bebloede naaldhakken van een slachtoffer. Maar al deze gruwelijke details vormen het decor voor datgene waar het werkelijk om gaat: de verhalen van de slachtoffers, nabestaanden, hulpverleners en bezoekers. De verhalen van alle slachtoffers zijn opgetekend en met foto’s krijgen ze een gezicht. Ze komen zelfs tot leven doordat hun laatste berichten op voicemails en antwoordapparaten worden afgespeeld. Een derde van de wereldbevolking zag de aanslagen op de torens live of zag het diezelfde dag in herhaling op tv. Ook die verhalen van bezoekers worden onderdeel van het museum. Bezoekers kunnen hun persoonlijke verhaal over die dag en de impact daarvan op hun leven achterlaten. Het museum toont die ervaringen op een grote wand. Zo wordt iedere bezoeker zelf onderdeel van het grote verhaal.

Persoonlijk
Vaak willen we in onze communicatie veel impact bereiken, maar laten we weinig zien van wie we echt zijn. Worden niet persoonlijk. Niet echt. We zeggen het zelfs letterlijk, vooral in werksituaties, het zakelijk verkeer: het is niet persoonlijk. Rampen doorbreken ons normale ritme en maken dat we iets extra’s geven. Iets meer durven. En dan willen we de verhalen achterhalen. Om te begrijpen, te voelen om zo dichtbij als mogelijk te komen. Het resultaat: mooie, hartverscheurende verhalen met een enorme impact. De organisaties die hun kale kernboodschappen durven weggooien en hun echte verhalen gaan vertellen, zullen werkelijk impact creëren. Het is namelijk wél persoonlijk bedoeld. Altijd.


Reinier Rombouts is senior communicatieadviseur bij Achmea en volgt de leergang Chief Storyteller
https://www.linkedin.com/pub/reinier-rombouts/1/489/89b

Smoesjes over Storytelling

door Henk Hofman

In de Volkskrantbijlage V zomer #4 van zaterdag 2 augustus stond een verontrustend stuk over Ester Bal, de gewezen perschef bij de voetbalclub Vitesse. Niet zozeer verontrustend als het gaat om hoe er met haar is omgesprongen, want zo te lezen is zij iemand die haar weg wel vindt en zeker in staat is tegenslagen te overwinnen. Maar met name verontrustend vanwege de manier waarop Storytelling wordt gedefinieerd.
’Als er iets niet klopte dan diende de persvrouw een verhaal te verzinnen.’

 

vitesse
Storytelling is hier synoniem voor een verhaal(tje) verzinnen, voor een trucje en staat hier gelijk aan onverbloemd leugens verspreiden. Het wordt hier ingezet om ’iets in de maag te spitsen’, ’een smoes te verzinnen’, ’de waarheid te verdraaien, ’een plannetje te beramen’, kortom om een fraai verpakte leugen te verspreiden met als doel mensen iets op de mouw te spelden.Pijnlijk. Natuurlijk weet ik dat door pers en media vaker valse verhaaltjes worden verspreid en halve waarheden worden voorgeschoteld, maar vooral pijnlijk omdat de term Storytelling op deze manier nogal besmet raakt.

Storytelling gaat – als het goed is – om authenticiteit, inspiratie, verbinding en menselijke waarden. Storytelling zou een waarachtig verhaal moeten opleveren waarbij het gaat over verlangen, moed, écht ergens voor gaan, over offers brengen, over problemen overwinnen en draken verslaan, over dilemma’s onder ogen zien en je doel voor ogen houden. Kortom: het verhaal van de held, waar wij ons op wezenlijk niveau allemaal mee kunnen verbinden.

Maar eens te meer is duidelijk dat alles van waarde weerloos is; het woord storytelling kan zich niet verdedigen. Laten wij, die ons dagelijks met Storytelling bezig houden, ons best doen de waarde ervan hoog te houden. Laten we het onderscheidingsvermogen ontwikkelen om smoesjes van waarachtige verhalen te onderscheiden. Laten we op zoek gaan naar het betere verhaal, ook als dat verzonnen wordt.

Voor het onzekere

Door Yvette Tick
’Waarom heb je nu precies je baan opgezegd?’

We staan samen boven aan de trap. Ik kom net naar boven, mijn collega naar beneden. We leunen over de balustrade die uitkijkt op de grote aula. Beneden ons lopen de laatste leerlingen naar buiten.

Ik vertel hem wat me dwars zit. Over alles wat er onmogelijk wordt gemaakt in het onderwijs. Dat leerlingen zich als mens steeds minder kunnen ontplooien. En ik trouwens ook. Dat ik niet stil kan blijven staan in een omgeving die niet ontwikkelt, of erger nog, naar mijn inzien de verkeerde kant op. Dat ik daar ik ongelukkig van word.

Hij knikt. Herkenbaar. Hij vertelt dat hij ook wel weg zou willen, maar dat hij niet het risico wil lopen werkloos te worden. Dan maar even wat langer uitzitten en een financiële buffer opbouwen. Ik heb zo’n buffer niet. Ik vertel hem dat ik inderdaad snel nieuw werk zal moeten vinden. Maar dat financiële angst mij niet tegenhoudt te kiezen voor mijn geluk. Hij zegt dat hij zich ook heus niet laat tegenhouden door angst, maar waarom niet het zekere voor het onzekere nemen.

Zekerheid wordt vaak gebruikt als graadmeter voor regie over je eigen leven. Je weet waar je aan toe bent. Je hebt het onder controle. Dan ben je succesvol, op weg een held te worden.
Bij de Storytelling Academy werken we met de Reis van de Held van Joseph Campbell. Deze heldenreis is universeel en terug te vinden in ieder verhaal, ieder boek, iedere film. We bestuderen er dan ook een flink aantal. Iets knaagde aan mij, want het echte leven is ten slotte geen sprookje. In het echte leven kun je toch beter het zekere voor het onzekere nemen, zoals mijn collega zei.

Iedereen kan zich waarschijnlijk wel een aantal Helden voor de geest halen. Iedereen kent de verhalen van grote leiders van vroeger en nu. Die van Churchill en Mandela of van Oprah Winfrey en Steve Jobs. Hun grote successen nemen we zelf graag als voorbeeld. Aan de hand daarvan ontwikkelen we een visie en een doel doel en gaan op weg.

Wat de Reis van de Held mij echter liet zien is dat daar altijd een cruciale fase vóór zit. Voor ieder succes bevindt zich een fase van grote onzekerheid over het aangaan van het avontuur. Een avontuur waar je vaak veel meer ‘tegens’ dan ‘voors’ voor kunt bedenken. Het is de noodzakelijke sprong in het diepe, het onbekende. Het loslaten van de kade omdat je anders nooit aan de overkant komt. Dat is eng en druist in tegen al je gevoelens van zekerheid en overleving. Waarom zou je? Je weet ten slotte niet zeker of het je naar een betere situatie zal leiden. Je slaat die fase dan ook als het even kan graag over.

‘Waarom niet het zekere voor het onzekere nemen?’, vroeg mijn collega.

Wat is het zekere eigenlijk? Kan het noodlot je op die kade niet ook gewoon vinden? Als alles hetzelfde blijft, blijf je dan dus ook gelukkig? Storytelling leert mij om mijn leven te zien als een verhaal. Een verhaal waar ik zelf de regie over heb. En dat die regie niets te maken heeft met zekerheid, maar alles met vrijheid. Vrijheid om je eigen verhaal te schrijven. Als Storyteller in opleiding was er voor mij maar één optie.

’Zomaar je baan opzeggen… ik vind het nogal een risico.’ 
Hij draait zich om. ’Ik ga. Blijf jij nog hier? Ik niet hoor, lekker naar huis, ik ben vrij.’ 
Ik kijk hem na terwijl hij de trap afloopt. Dan draai ik me ook om en loop naar mijn volgende afspraak.
Ik glimlach. Ik realiseer me dat hij ongelijk heeft. Hij gaat naar huis.
Maar ik ben vrij.

Yvette Tick was tot vorige week werkzaam in het onderwijs en volgt de leergang tot Chief Storyteller.

Vertel! Nieuw boek van Christien Brinkgreve

Inkijkjes en dwarsverbanden over het verhaal als houvast in ons leven.

*****
door Mieke Bouma


Christien Brinkgreve is hoogleraar Sociale Wetenschappen aan de Universiteit Utrecht en houdt van verhalen.
In haar nieuwste boek Vertel! legt ze op persoonlijke wijze uit hoe verhalen – met name in tijden van verandering – kunnen verbinden, helen en richting geven. Mensen vertellen elkaar verhalen om betekenis te geven, om greep te krijgen op het toeval en op de chaotische spelingen van het lot.
Zonder verhalen zouden we er niets van bakken. Brinkgreve schrijft: ‘Het is de ultieme vernietiging als je niet meer kunt vertellen wat je hebt meegemaakt’.
Met name nu er zoveel verandert is de behoefte aan verhalen groot, want we vragen ons af: waarom doet zich dit voor?, en welke kant gaat dit op? Verhalen bieden ons houvast en verklaren wat er is gebeurd, wat of wie er verloren zijn geraakt en spiegelen ons een mogelijke uitkomst voor.Nu is Christien Brinkgreve socioloog en door het lezen van het boek kom je erachter dat in de sociologische traditie er min of meer een taboe ligt op fictie, op onware verhalen en op het liegen van de waarheid, terwijl daar in de narratieve traditie nu juist werk van wordt gemaakt. Maar gelukkig houdt Brinkgreve zelf van de verhalen en weet ze bovendien het nodige van psychoanalyse. Ze legt uit: ’Het gaat helemaal niet om waarheid of fictie, maar om de zoektocht naar identiteit.’ Ze haalt o.m. een uitspraak van Huub Oosterhuis aan die zegt: Alles waar we het mee doen is verhaal. Om de verbeelding te ordenen en de chaos te bedwingen.” Ook de sociologie kan daarin veel betekenen.

Indrukwekkend is de bespreking van de roman van Anil Ramdas, Badal, over het verlangen naar erkenningDe roman wordt niet alleen als verhaal behandeld maar ook in sociaalhistorisch en psychoanalytisch perspectief geplaatst. Een mooi voorbeeld van hoe meerduidig een verhaal kan zijn.

Als je van verhalen houdt of er beroepsmatig al mee werkt vertelt Brinkgreve misschien niet zo heel veel nieuws. Maar ze trakteert je wel op mooie inkijkjes in andere vakgebieden en legt verbanden tussen de verschillende disciplines. Die insteek maakt het misschien niet grensverleggend, maar wel boeiend.

Uitgeverij: Atlas
ISBN: 978 90 450 2599 5

Waarom de heks in de oven verdween

Eind augustus verschijnt het verhalenboek Waarom de heks in de oven verdween. Ontdek de kracht en wijsheid van beroemde beroemde verhalen.
We worden allemaal geraakt of ontroerd door mooie verhalen, of het nu eeuwenoude mythen zijn, mooie filmverhalen, sprookjes of toneelstukken.

Door Mieke Bouma en Lisette Thooft
De verhalen geven ieder op hun manier wijsheid en inzichten door. Ze helpen de zoekende mens zijn weg te vinden op zijn levenspad. Dat pad is bezaaid met conflicten, obstakels en dilemma’s en dat is niet voor niets. verhalen helpen ons duidelijk te maken waar we doorheen moeten om ons te ontwikkelen.
Zo kan duidelijk worden dat veel demonen op ons pad eigenlijk engelen zijn, die ons verder helpen te komen. Je leest voor je genot, maar ondertussen doen ze in je ziel hun magische werk.
ISBN 978-90-225-7050-0De boekpresentatie vind plaats in Centrum de Roos, Amsterdam, tijdens het eerste mythosofisch symposium. Met bijdragen van o.a. Willem de Ridder. Opgeven via deze link…

narratieve intelligentie

door Mieke Bouma

Ontwikkel je narratieve intelligentie

We leven allemaal ons volstrekt uniek en persoonlijke verhaal en creëren zo onze persoonlijke mythe. Die persoonlijke mythe wordt gevormd door de bagage aan verhalen die we meedragen op onze levensreis.

En die bagage groeit maar door. Hoe ouder we worden, hoe meer we meemaken, hoe groter het arsenaal aan verhalen. Het zijn verhalen die we leven of waardoor we geleefd worden. Verhalen die anderen over ons vertellen of die we zelf vertellen. Verhalen over wanneer de wind mee zit of tegen, verhalen over mentoren, crisismomenten, verhalen over plotselinge schokken, schrik en ontreddering, verhalen over vreugde, liefde en dankbaarheid, verhalen met een les of een inzicht, verhalen over dromen en verlangens.
De rode draad in al deze verhalen vormt ons lot. Het goede nieuws is dat we van dat ogenschijnlijk wispelturig en grillig lot een betekenisvol plot kunnen maken door onze narratieve intelligentie ontwikkelen, door ons bewust te worden van de archetypische patronen en universele verhaallijnen.Narratieve intelligentie zorgt ervoor dat de bagage aan verhalen niet zwaarder wordt, maar lichter. Het leven wordt er leuker van. We ontdekken welke verhalen ons kunnen optillen naar het licht maar ook welke verhalen ons kunnen beschadigen. We ontwikkelen zelfbewustzijn, gaan het leven als betekenisvoller ervaren, onze relaties verbeteren en we doorbreken makkelijker patronen.Narratieve intelligentie doet ons begrijpen dat we met ons unieke verhaal een speciale opdracht hebben. Het is spannend te ontdekken wat die persoonlijke levensmythe eigenlijk is, want daarin zijn ook onze unieke talenten terug te vinden en de bedoeling van ons leven.Aandacht besteden aan de verhalen die we leven en die geleefd worden, is belangrijk werk. Het vinden van je persoonlijke mythe zou in alle domeinen van het dagelijks leven aandacht behoeven.

Gelukkig merken we bij de Storytelling Academy dat steeds meer mensen zich willen zich bekwamen en die narratieve intelligentie willen ontwikkelen en toepassen in hun professionele omgeving.

 

Mentor

Mentorverhalen gevraagd
-door Henk Hofman
“Opa heb je aaaa gedaan?”
“Nee, oeoeoe…”
“Jammer, ik heb aaaa gedaan.”
Deze nogal onbegrijpelijke dialoog werd afgelopen zondag gevoerd door Joep (3 jaar) en mijzelf. We hebben de afspraak dat we hard gaan roepen als we onder een viaduct of door een fietstunnel rijden. Joep en ik gaan regelmatig op stap: op de fiets, wandelend of met de auto. Joep noemt mij zijn grote vriend en ik noem hem ook zo.
Hij is de oudste van 3 kleinzonen.Voordat ik voor mezelf begon om in organisaties met theater- en verhaalmethodieken te werken heb ik lesgegeven op een HBO instelling waar jonge mensen werden opgeleid tot creatief therapeut. In het tweede jaar van de opleiding tot dramatherapeut moesten de studenten een solo spelen over iemand die belangrijk voor hen was of was geweest.
Het was opvallend hoeveel studenten grootouders kozen. Opvallend voor mij althans, want ik heb mijn grootouders niet of nauwelijks gekend en nooit ervaren wat hun invloed kon zijn.Ik herinner me nog ontroerende monologen van mijn studenten.
Nu zou ik die monologen ontmoetingen met de mentor noemen..

In Mieke Bouma’s werkvorm ‘de vertelkoffers’ is één van die koffers gereserveerd voor mentorverhalen. Vorige week zaterdag werkte ik met een beginnende theatergroep die geïmproviseerd theater maakt van de verhalen van mensen uit de zaal. Ik introduceerde de mentorverhalen en weer traden diverse opa’s en oma’s op.

Ik zou graag voor Joep en de andere twee zo’n opa zijn en hoop nog lang bovenstaande geheimzinnige dialogen te voeren.

Ik roep jullie, studenten van de Storytelling Academy, op je mentorverhalen hier te delen en het zal je niet verbazen dat ik vooral geïnteresseerd ben naar de verhalen van en over je grootouders.

Henk Hofman

Over Henk Hofman

De held

Storyteller Martin Bril

Door Reinier Rombouts

Ik denk vaak aan Martin Bril. In april was hij 5 jaar dood. Wanneer wis je het nummer van een dode? Vroeg Bril zich eens af. Waarom denk ik zo vaak aan een dode schrijver die ik persoonlijk niet kende? Is de vraag die ik me soms stel.


Ik ken hem alleen uit zijn verhalen, columns en boeken. Nu ja, alleen. Dat lijkt me voldoende voor een schrijver. En het zijn er een hoop. Die stukjes van Bril. Briljant. Vaak. Soms ook niet. Maar hij leerde me dat overal een verhaal in zit. En dat je kleine gebeurtenissen kunt optillen tot universele, herkenbare thema’s voor iedere lezer.
Bril slaagde erin om met zijn verhalen door te dringen in je brein. Waar het verhaal met je aan de haal gaat. Haakjes van herkenning, aangebracht in stijlvol nonchalante zinnen, zetten je eigen film in beweging (ik houd ook zo van die stad! Ja, dochters, ik weet er alles van! Frankrijk! Dylan!).In alles zit een verhaal. Bril bewees dat elke dag in zijn column. Hij trok het land in en keerde dagelijks terug met een verhaal. Uit dorpen, van pleinen, in steden, op het platteland of enkel een rotonde. Het maakte niet uit, overal viste hij een verhaal op dat verteld moest worden.
Was je er zelf nooit geweest dan zag je het voor je en dacht je: ja, dat stukje Nederland hoort ook bij mij. En was hij in een jou overbekende stad geweest of zelfs in je eigen straat dan dacht je: ja, dat klopt. Goed gezien. Ik zie het nu eigenlijk ook pas.

Hij maakte het persoonlijk. Voor hem, de Nederlanders die figureerden in zijn stukken en voor de lezer. Hij vertelde een verhaal. Zijn verhaal. Over ons. Dat is storytelling voor mij. Storytelling wordt ook weleens omschreven als ‘De reis van de held’. Dat klopt. Die held is Martin Bril. En hij was elke dag op reis.

Reinier Rombouts is senior communicatieadviseur bij Achmea en volgt de leergang Chief Storyteller
https://www.linkedin.com/pub/reinier-rombouts/1/489/89b

Icarus en bescherming uit de Cloud

Hoe Icarus Athene had kunnen bereiken

door Andre Beerten

Met nog vers in het geheugen de driedaagse opleiding tot Apprentice bij de Storytelling Academy zie ik het als mijn plicht bij de eerstvolgende kans een verhaal te brengen.


Er doet zich al snel een gelegenheid voor. Ik heb als beroep informatiebeveiliging en ben lid van de vereniging PvIB (www.pvib.nl). Ik organiseer ook bijeenkomsten voor de leden en verzorg dan de inleiding op de sprekers.

De Cloud als trend
Het onderwerp van een te organiseren de avond is ‘Cloud’ en dan niet in de meteorologische betekenis maar in die van de ICT-diensten: Dropbox, SalesForce en Office365 en zo. Voor informatiebeveiligers is het fenomeen Cloud een zeer problematische koers. Ga maar na…je doet als bedrijf steeds minder je eigen IT. Je laat steeds meer over uit aan standaarddiensten, ergens in de Cloud. Ergens aangesloten op dat alomtegenwoordige internet. De belofte van de Cloud is dat het alle IT sneller, beter maar ook veiliger doet dan oplossingen in eigen huis. De Cloud is ook de belofte voor mobiliteit, samenwerking, altijd en overal je spullen bij de hand. Dus is het een trend. Dus is het de waarheid.

Vertrouwen
Omdat een belofte snel gemaakt is, draait het bij Cloud om vertrouwen. Het vertrouwen dat de beloofde snelheid, flexibiliteit, beschikbaarheid, vertrouwelijkheid (ook wel privacy) ook inderdaad geleverd wordt. De klant wil graag beloofde voordelen consumeren die de leverancier zegt te produceren.
Hoe maak je daar nu een verhaal van .. en óver?
De oplossing is de verbindende ‘vertrouwde derde’ die heeft gezien dat het allemaal waar is wat de Cloud beweert en die dat voor ons ook wel wil verklaren. Ik vertrouw hém en dus ook zijn verhaal over de Cloud waar ik mijn oog op heb laten vallen.

Icarus
Voor mijn inleidende verhaal op de avond ga ik te rade bij de oude Grieken. Die hebben alles al een keer bedacht en dit dus vast ook, dacht ik. Welnu, het vergt wel wat timmer- kunst- en vliegwerk, maar inderdaad, ze hébben er iets over gezegd.
Icarus heette de jongeman die in zee stortte. Dat was niet nodig geweest als hij een Cloud tot zijn beschikking had gehad.
Hij was overmoedig, heet het, maar eigenlijk was hij wanhopig. Zijn vader, Daedalus had in dienst van koning Minos een belangrijk informatieprobleem opgelost, door de Minotaurus te verstoppen in het labyrint op Kreta. Tegelijkertijd was het beest beschikbaar voor zijn moeder, Minos’ vrouw Pasiphae.
Het labyrint als middel voor vertrouwelijkheid en beschikbaarheid staat hier model voor onze IT-oplossingen van vandaag. Deze hebben lang goed gewerkt, maar er zijn beperkingen. Want hoe werk je optimaal samen, hoe ondersteun je mobiliteit en hoe ga je om met de schaarste aan competent personeel om het allemaal in stand te houden? Hier komen de beloften van de Cloud in beeld.

Ontsnappen
Het labyrint verstikte ook de ambities van Icarus, die zijn vleugels wilde uitslaan. Hij wilde mobiliteit, zocht de ruimte. Kreta is immers niet klein, maar toch een eiland. Het vooruitzicht van labyrinten bouwen en onderhouden maakte Icarus wanhopig. Na lang smeken had zijn vader de hulpmiddelen voor een ontsnapping gebouwd en kwam ontsnapping van Kreta dichterbij. Maar Daedalus gebruikte oude technieken voor een nieuwe reis en dat werkt vaak niet. Zo ook hier. Zijn hulpmiddelen zijn te kwetsbaar voor zon en golven, de dreigingen van een reis buiten het labyrint. Geen schaduw en een te vochtige lucht doen de vleugels van was en veren falen.

Vertrouwen
Hoe anders was het Icarus vergaan in een Cloud!
Was hij door een Cloud beschermd geweest tegen de zon, dan had hij Athene bereikt. Dan had hij ook ruim boven de golven kunnen blijven die hem onverbiddelijk naar de diepte zogen. Maar ja, Icarus en zijn vader konden niet beschikken over een Cloud.
Wij kunnen dat wel en dus kunnen wij onze vleugels uitslaan in het vertrouwen beschermd te zijn tegen dreigingen van boven en beneden.

Tot slot
Ik ben het avontuur aangegaan. Ik heb een verhaal gecomponeerd met behulp van de Griekse mythologie en heb daarmee mijn punt gemaakt in de echte wereld. De toehoorders waardeerden het, omdat het een verrassing was, humor bevatte en ‘eens een keer iets anders was’ dan een droge inleiding, serieuze verhalen en een borrel (met bitterballen) na.

Ik blijf het doen, want ik wil meer verhalen vertellen en componeren en ik wil gehoord worden.

Wordt dus vervolgd.


Andre Beerten is Security Expert en volgt de leergang tot Chief Storyteller.

nl.linkedin.com/in/andrebeerten/nl

Change the Script. Nieuw boek van Theo Hendriks

Vlot leesbaar boek over storytelling bij veranderingsprocessen

****
*
door Mieke Bouma

Theo Hendriks is corporate storyteller van het eerste uur. Behalve diverse corporate stories zelf, schreef hij er ook boeken over (Corporate Stories i.s.m. Astrid Schutte en No Story No Glory). En nu heeft hij een nieuw boek: Change the script, een boek dat bedoeld is om ondernemers, bestuurders en managers handvatten te geven om verhalen in te zetten bij veranderingsprocessen en af te zien van saaie presentaties, droog cijfermateriaal en abstracte stappenplannen.

Theo Hendriks legt als een echte verhalenverteller uit dat veranderingen niet alleen beginnen met een – eigen – verhaal, maar in feite ook een verhaal zijn. Hij moedigt de persoonlijke verhalen op te diepen en in te zetten, legt uit hoe verhalen eigenlijk in elkaar zitten en hoe je ermee tot de verbeelding kunt spreken. Hij jongleert moeiteloos met theorieën van Aristoteles en Robert Mckee, waarbij de vraag wel rijst of een doorsnee manager die narratieve wetten zich zo snel eigen kan maken.
Het is een inspirerend en makkelijk leesbaar boek, dat er bovendien prachtig uitziet. Handzaam, gebonden, fris.
Theo brengt in praktijk wat hij predikt, want in het boek is geen tabel, grafiek of opsomming te vinden en het is doorspekt met persoonlijke anekdotes van Theo zelf. En dat is heerlijk, want zo hoort het bij een boek over storytelling.

Change the script
Echte verandering begint met een verhaal.
www.levboeken.nl