storytelling nieuws Magie en Meesterschap van verhalen

Een kerstverhaal door Geke van der Werff

art-of-wolves

Het is nog donker wanneer Pavel Ivanowitch de slee klaarmaakt, de paarden voert, een extra zak haver op de slee bindt. Het is koud, bitter koud. Hij legt een vacht in de slee en een rendierhuid op de bok. Binnen zorgt Anna Alexandrova voor de kleintjes, ze worden gevoed, warm aangekleed, ze legt ze samen in de mand en dekt ze toe met een schapenvacht. Alleen hun neusjes zijn nog zichtbaar.
Vandaag maken ze de jaarlijkse tocht naar het dorp waar zij beiden geboren zijn om de zonnewende te vieren. Morgen keert de zon en vieren ze dat het licht terugkomt en er een einde komt aan de lange, koude winter.


Voor het eerst gaan ze met hun beide kinderen, twee weken geleden geboren. Zo lang hebben ze gewenst dat ze een kind zouden krijgen en eindelijk was het wonder daar. Niet een maar twee kinderen!

Ze waren zeer dankbaar en om de Heer te danken gaven ze de kinderen namen uit het oude geloof Joshua Pavelowitsch en Sara Pavlova. Nog nooit had Anna zulke prachtige kinderen gezien en ze verlangt er naar ze aan haar moeder te tonen.

Pavel komt binnen en draagt de mand met de kinderen naar de slee, hij bindt hun reistas achterop, sluit de deur van hun kleine huisje. Iwan en Olga, de buren, komen naar buiten. Pavel, zegt Iwan, “zorg er voor dat je zo snel mogelijk door het woud bent. Ik hoorde vannacht de wolven huilen, ze komen steeds dichterbij, ik denk dat ze hongerig zijn . Niet stoppen in het woud. Geef de paardjes de zweep!

Pavel belooft dat hij niet zal stoppen, pas wanneer ze door het donkere woud zijn. Anna stapt in de slee, naast de mand met de kleintjes en daar gaan ze. Pavel voert de paardjes aan.
Via de smalle weg door hun dorp, verlaten ze de laatste huisjes en komen op de steppe. Pavel zet de paarden extra aan. Hu, roept hij. Zijn hoofd is bedekt met een warme bontmuts, hij draagt een bontjas maar de wind snijdt in zijn gezicht. Eerst de steppe, daarna het woud en dan weer een stuk over de steppe, 50 werst , bijna de hele dag zullen ze onderweg zijn.
Na ruim een uur naderen ze het woud. Pavel neemt het pad rechts, bijna onzichtbaar door de hoge sneeuw maar hij kent het woud als zijn broekzak. De wind loeit door de bomen, ze kraken en kreunen.

Door de hoge sneeuw gaat het ineens een stuk langzamer. Pavel gebruikt de zweep, eerst zachtjes, hu, hu paarden. Achterin schiet Anna rechtovereind. Is dat alleen de wind? Hoort ze de wolven? Ze luistert en weer hoort ze het hoge geluid. De wind? De wolven?

Ook Pavel heeft het gehoord en hij weet het: Dit is niet de wind, dit zijn de wolven. Hij spoort de paarden aan en slaat ze harder met de zweep. De paarden schieten vooruit. Ze dampen en rillen, ook zij hebben de wolven gehoord en hun instinct zegt: ‘Weg hier’. Steeds dichterbij komen de wolven. Wanneer Anna over haar schouder kijkt ziet ze al zwarte flitsen en open bekken. Ze gilt: ‘Pavel, sneller, sneller’. Weer slaat Pavel met de zweep op de paardjes. Ze rennen voor hun leven. Anna maakt hun reistas los en gooit hem op het pad, hier zijn de wolven even zoet mee maar wanneer ze door hebben dat de reistas niet eetbaar is rennen ze weer achter de slee aan.
Eindelijk wordt het lichter en komt het einde van het woud in zicht. Nog eenmaal geeft Pavel de paarden de sporen. De wolven houden niet van de open vlakte en blijven in het bos terwijl de slee het woud uitglijdt.

Pas een half uur later, wanneer de wolven n iet meer te horen zijn stopt Pavel. Hij gaat eerst naar de paardjes en bedankt ze voor hun hulp, dan gaat hij naar Anna, die zit te rillen. De kinderen slapen nog. ‘Ik ben de reistas kwijt, Pavel’ zegt Anna. ‘We hebben geen eten meer voor onderweg’. ’Wie weet, misschien heeft de tas ons gered’, zegt Pavel. Wij eten straks bij je vader en moeder’. Ze drogen de paarden met de wollen vacht en reizen daarna rustig verder. Het wordt al weer schemerig wanneer het dorp in zicht komt. Twinkelende lichtjes van de huisjes die dicht opeen staan. Nog 5 werst.

Plotseling steigeren de paarden. Ternauwernood kan Pavel de slee op de weg houden. Ineens is er een groot licht op de weg, vlak voor de slee. Pavel en Anna knijpen hun ogen dicht. Wanneer ze hun ogen openen zien ze een engel. Hij staat voor de slee met zijn vleugels wijd uitgespreid. Het is de engel Gabriel.
‘Pavel’ , ik heb je nodig’, zegt de engel: ‘Heb ik je net in het woud niet geholpen’? Was ik er niet geweest, waren jullie dan niet verscheurd door de wolven? Ik vraag er een gunst voor terug. Geef mij een van je kinderen. Nee, gilt Anna, neem ze mij niet af! De paardjes hebben ons gered! Maar Pavel buigt zijn hoofd en zegt: ‘Anna, misschien was de engel wel in het woud en heeft hij de wolven tegen gehouden. Moeten we de Heer niet danken voor onze redding?’

Dan buigt De engel Gabriel zich over de mand en wil Sara oppakken, snel neemt Anna Joshua uit de mand en reikt hem Gabriel aan. Meteen daarna is de engel verdwenen . Ze zijn met z’n drieën over, in het donker. Nog langzamer dan daarnet zet Pavel de paardjes aan. Anna zit met Sara op schoot en snikt.

Eindelijk komen ze bij het dorp. Weer zien ze een licht, een heldere ster verlicht de nacht en schijnt boven een kleine stal. Ze horen engelen zingen, betoverende muziek. Zelfs Anna huilt niet meer. Van alle kanten komen herders met hun schapen. Zonder na te denken stuurt Pavel de slee naar de stal. Anna stapt uit met Sara op haar arm. Ze geeft Pavel een hand en samen lopen ze de stal in.

In de stal zien ze een vrouw en een man omringd door een ezel en een os en een paar schapen. Voor hun voeten staat een voederbak voor de dieren. Hierin ligt wat hooi en in het hooi ligt een kindje.
Met grote ogen kijkt Anna naar het kindje, Joshua? zegt ze. Nee zegt de vrouw: ‘We noemen hem Jezus’.
Anna knielt bij de voederbak en kust het kindje. In een flits ziet ze, als in een visioen, zijn leven aan zich voorbijtrekken. De liefde, het verdriet.

Ze staat op: ‘Wat als ik Sara aan de engel Gabriel zou hebben gegeven?’


Geke van der Werff werkt bij de bestuursdienst van de Gemeente Groningen en is hoofd Jongeren en LKS/

blog comments powered by Disqus

© 2014 storytellingacademy Contact